Zofingen – mini training camp

2017-05-09 11.57.32

Time flies… Na bijna 8 jaar keerde ik vorige week voor enkele dagen terug naar Zofingen. Voor de niet-multisporters: Zofingen is een klein Zwitsers stadje waar elk jaar dé Powerman van Zofingen wordt beslecht. Wat Hawaii is voor het triatlongebeuren was Zofingen jarenlang voor de duatlonsport. Tien kilometer lopen met 260 hoogtemeters, 150km fietsen met bijna 2000m hoogteverschil en tot slot 30km met meer dan 600 hoogtemeters, grotendeels op onverharde boswegen. Met onder andere Mark Allen, Scott Molina, Jurgen Zäck en Kennyu Souza op de erelijst in de beginjaren was dit zonder meer één van de handvol belangrijkste wedstrijden op de du- en triatlonkalender begin jaren ’90. Olivier Bernhard (Mister On Running) won er zelfs 8 keer!

Zelf kwam ik er meermaals aan de start. In 2003 werd ik als snotneus 17e overall en pakte ik de wereldtitel in mijn amateurcategorie. In 2005 en 2006 deed ik de korte wedstrijd (10-50-5) mee en finishte er 5e en 2e om dan een jaar later mogelijks mijn beste prestatie van mijn sportcarrière neer te zetten door er overall 3e te worden op de lange afstand, drie weken na mijn overwinning op het BK triatlon in Eupen.  In 2009 moest ik opgeven en enkele weken later bleek ik de ziekte van Lyme te hebben… Tussendoor ging ik er meermaals trainen, zodat ik het parcours ongeveer als mijn broekzak ken.

Maar ik keerde dus nog eens terug. Stefan, één van mijn atleten, heeft zich, licht onwetend over wat soort koers Powerman Zofingen eigenlijk is, ingeschreven voor de editie 2017 begin september. Een verkenning leek op zijn plaats en zo geschiedde. Twee dagen trainden we er intensief op het wedstrijdparcours in naar Zofingen perfecte omstandigheden: 12-14°C, de eerste dag wat druilregen gedurende een uurtje, maar voor de rest kregen we een licht lentezonnetje mee op pad.

2017-05-08 14.34.02

Zelfs op training is dit een verduiveld stevig parcours. De eerste run snijdt al meteen je benen af, het fietsen, met 3 x de beruchte Bodenberg is een echte killer waar enkel geduld én een ijzersterke conditie je kan redden. De tweede run is een bijzonder copieus loopdessert van het dagmenu, de spreekwoordelijke kersenboom op de taart… Met een kleine 20 loopkilometers en 4 rondjes van 50km op het parcours is Stefan intussen een gewaarschuwd man (‘enige nederigheid is hier op zijn plaats’) en weet dat hij de volgende maanden deksels hard zal moeten trainen om deze uitdaging tot een goed eind te brengen.

De vraag die we ons gedurende twee dagen stelden was waarom niet meer zelfverkaarde Ironmannen deze Zofingen-uitdaging niet aangaan. Dit is absoluut een must do die op het palmares van elke duursportatleet hoort te staan. Daarenboven hebben we met de Belgen een mooie traditie opgebouwd in deze koers: Benny en Joerie Vansteelant, Koen Maris, Rob Woestenborghs en Seppe Odeyn wisten deze wedstrijd minstens eenmaal te winnen. Joël Claisse, Nico Huyberechts en ondergetekende stonden er eens op het podium en heel wat agegroup atleten kenden er een fantastisch sportief avontuur.

Who’s in for edition 2018?

Rondrijdend op het parcours flitsten ook heel wat mooie herinneringen aan Benny door het hoofd. We debuteerden er samen in 2003 – elk op ons niveau 😉 – en mijn sportief hoogtepunt was Benny’s laatste wedstrijd… Als eerbetoon fietste ik dan maar afgelopen dinsdag nog eens de Côte de Lorcé op, waar we samen meermaals de beklimming van de Bodenberg zo goed als mogelijk nabootsten.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s